پشت پرده برتری هوایی چین
مینی کامپیوتر: چین و هند همزمان توسعه موتورهای جنگنده را شروع کردند اما با گذشت چند دهه به نتایج کاملا متفاوتی رسیدند. چین موتورهای سری WS-10 و WS-15 را روی جنگنده های بومی نسل پنجم خود (مانند J-20) عملیاتی کرده، در حالیکه هند بازهم به موتورهای خارجی متکی است.
به گزارش مینی کامپیوتر به نقل از خبر آنلاین، توسعه موتورهای توربوفن بومی، همواره یکی از پیچیده ترین، پرهزینه ترین و استراتژیک ترین قله های فناوری نظامی بوده است. یکی از اصلی ترین علل پیشتازی چین، رویکرد ساختاری در انتقال و جذب فناوری است.
طبق گزارش «eurasiantimes»، چین با مهندسی معکوس و ارتقاء موتورهای شوروی/روسیه (مانند سری AL-31F و RD-93) آغاز کرد. صنایع دفاعی چین ابتدا روی زیرسیستم ها، آلیاژهای پیشرفته و ریخته گری پره های توربین کار کردند و قدم به قدم به ساخت موتور کامل رسیدند.
در نقطه مقابل پروژه کاورینی در هند با هدف عرضه یک موتور توربوفن کاملا جدید و قوی بدون اتکا به پایه فنی مطمئن شروع شد. نبود تسهیلات آزمایشی پیشرفته (مانند آشیانه های تست ارتفاع بالا) سبب شد تا هر بار تست موتور مستلزم ارسال آن به مراکزی در روسیه باشد که فرآیند را فوق العاده کند می کرد.
با این وجود اختلاف چشم گیر سرمایه ملی اختصاص یافته به صنایع دفاعی، سرنوشت دو پروژه را بشکلی متفاوت رقم زد.
شاخص مقایسه ای چین (پروژه WS-10/WS-15) هند (پروژه Kaveri) رویکرد بودجه ای تزریق ده ها میلیارد دلار در اکوسیستم کامل بودجه محدود و قطره چکانی به پروژه های تحقیقاتی ایزوله زنجیره تأمین داخلی ایجاد اکوسیستم بومی وابستگی شدید به قطعات و آلیاژهای وارداتی تولید انبوه سفارش و ساخت صدها فروند قبل از نهائی سازی کامل جهت اصلاح در خط تولید لغو خریدهای اولیه به سبب نرسیدن به استاندارد در چین، ارتش مجبور بود حتی نسخه های اولیه و نامطمئن موتور WS-10 را قبول کند تا اصلاحات در طول خدمت عملیاتی صورت گیرد. این «تعهد به خرید و آزمایش عملیاتی» چرخه بازخورد مهندسی را بسیار سریع کرد.
در مقابل، نیروی هوایی هند (IAF) معیارهای عملیاتی بسیار سختی تنظیم کرده بود و به سبب عدم دستیابی موتور به رانش مورد نیاز (نیاز به ۸۳ کیلونیوتن و دست یابی به حدود ۷۰ کیلونیوتن)، حاضر به پذیرش آن روی جنگنده نشد. این مساله منجربه خروج پروژه از اولویت خط اول دفاعی هند شد.
قلب پنهان موتورهای جت ساخت پره های توربین که بتوانند دمای بالای ۱۶۰۰ درجه سانتی گراد و نیروی گریز از مرکز شدید را تحمل کنند، نیازمند دانش آلیاژهای تک کریستال (Single-crystal superalloys) و پوشش های سد حرارتی است.
چین سرمایه گذاری عظیمی در حوزه متالورژی سنگین انجام داد و توانست علم مواد خویش را به سطح تجاری و نظامی برساند. هند در این عرصه دیرتر وارد شد و عدم دسترسی به آلیاژهای بومی تا سال ها توسعه بخش داغ (Hot Section) موتور را با بن بست مواجه کرد.
در نهایت در صورتیکه چین حالا درحال ارتقاء موتورهای نسل پنجم خود است، هند رویکرد جدیدی در پیش گرفته و با همکارهای بین المللی (مانند انتقال فناوری از GE آمریکا و همکاری با Safran فرانسه) تلاش می کند تا اکوسیستم موتورهای بومی برای برنامه AMCA (جنگنده نسل پنجم هند) را احیا کند.
منبع: مینی كامپیوتر
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان مینی کامپیوتر در مورد این مطلب